sobota, 3 grudnia 2016

Góry Kaczawskie. Od świtu do zmroku

2016-11-20

Reflektory Krzysztofa Vectry odpędzały na bok mroki nocy, gdy jechałem na moją piątą z nim włóczęgę w Góry Kaczawskie. Szosa była sucha, ale gdy minęliśmy Krzeniów, Krzysztof zwalniając przed jednym z zakrętów westchnął
- Oho, zadziałał ABS.
- Dziwisz się? Jesteśmy już w górach, a tu na wygwizdowie jest zimniej - odpowiedziałem.
Krzysztof spojrzał na termometr i ja również zerknąłem w tym kierunku. Było poniżej zera.
Miejscami trawy na poboczach były pokryte szronem.
- Jest różnica w temperaturze. W Legnicy, gdy wychodziłem z domu, termometr wskazywał
cztery na plusie - powiedziałem.

Równo o wschodzie słońca dojechaliśmy do Janochowa, gdzie nieopodal drogi biegnącej do Lubiechowej Krzysztof zaparkował swój samochód.

- Płonie las i niebo, a ja muszę to sfotografować -



powiedziałem, wyjąłem aparat i wykonałem swoje pierwsze w tym dniu zdjęcie.
Poszliśmy szosą wiodącą przez las  w stronę Lubiechowej. Krzysztof przyglądał się bacznie każdej dróżce odchodzącej na  boki, często spoglądał na mapę i w pewnej chwili stwierdził, to chyba ta droga.  Droga, początkowo błotnista, odchodziła w prawo, przez krótki odcinek prowadziła przez zarośla i po przekroczeniu potoku biegła przez pola. Poszliśmy nią na spotkanie naszego dnia.
Potok Radzynka pluskał radośnie, więc chyba miłe będą nasze chwile. I takie też one były.

Gdy wyszliśmy na otwartą przestrzeń, dzionek już się wybudził.


Powietrze było rześkie, temperatura nie była zbyt wysoka.


W niższych partiach pól na oziminach srebrzyły się szrony.

Nad lasem zaczęły krążyć jakieś ptaki. Pierwszy to był chyba myszołów, ale pewności nie miałem.


Dla moich oczu, odległość była zbyt duża. Nie wziąłem długiego obiektywu, a szkoda.

Ten drugi ptak to chyba był kruk. Po jakimś czasie znad lasu dobiegło krótkie: - krrrk, krrrk.


Tak, to kruk, on się w ten sposób przedstawia.

W oddali z porannej mgły wyłonił się stożkowaty zarys góry.
- To chyba Ostrzyca Proboszczowicka - powiedziałem, ale bez przekonania.


- Nie, to nie jest Ostrzyca - powiedział Krzysztof - To jest Grodziec.
- No tak, Ostrzyca posiada nieco inny zarys swoich zboczy - pomyślałem.


Szliśmy bez pośpiechu, często przystając i przyglądając się okolicy.



Krzysztof coś sprawdzał w swoim aparacie.






Dzień jaśniał coraz bardziej.
Droga nazwana Miejską Ścieżką, Krzysztofa i mnie prowadziła po raz pierwszy.


Chyba nieopatrznie skręciliśmy w jakąś odnogę, bowiem do Lubiechowej dotarliśmy w najmniej spodziewanym miejscu. Pewnikiem na jakimś rozstaju zamiast skręcić w prawo, poszliśmy prosto.
Przez chwilę powędrowaliśmy przez wieś, a następnie ponownie wyszliśmy na pola.

Zaczęliśmy przyglądać się dwom pagórkom - które z nich to Piekarz?





-Tak czy siak, odwiedzimy oba wzgórza - powiedział Krzysztof.
Gdy szliśmy przez ugór, ja w myślach ten pagórek nazwałem Wzgórzem Dwóch Drzew.



Ale po dotarciu na wzniesienie, zmieniłem zdanie i nazwałem go Wzgórzem Trzech Drzew.
W towarzystwie gruszy i dębu rosła jeszcze brzoza, która z dalszej odległości na tle nieba była dla mnie niewidoczna. Jej sylwetka wtapiała się w koronę gruszy.



Z plecaków wyjęliśmy swój prowiant i zaczęliśmy spożywać drugie śniadanie.
- To wzgórze, to dobre miejsce na postawienie domu - powiedział Krzysztof.



Mieliśmy piękny widok na Świerki, Okolę, Łomy i Sokołowskie Wzgórza.
Również Lubiechowa była widoczna jak na dłoni.



W trakcie naszego posiłku jakaś chmurka odsłoniła słońce i całe otoczenie zajaśniało 


magicznym blaskiem. Taki efekt fotografowie nazywają złotym światłem.
Krzysztof i ja odłożyliśmy nasze kanapki i zaczęliśmy namiętnie fotografować okolicę.



To był piękny, zjawiskowy moment i trwał bardzo krótko.



Wszystko co dobre, szybko się kończy.

Jeżeli będziemy oglądać mapę okolic Lubiechowej, zauważymy pewne powiązania.
Jest miejsce nazwane Polny Młyn, płynie rzeczka Młynka i  istnieje też pagórek Piekarz.
Piekarz jest zalesionym wzgórzem. Gdy przechodziliśmy przez jego szczyt, w opadłym listowiu dostrzegłem sporo czerwonych owoców konwalii zwisających z bezlistnych łodyg. Dla nas to miejsce będzie Konwaliowym Wzgórzem.



Zeszliśmy ze wzgórza i skrajem pola poszliśmy w stronę widocznego zalesienia, gdzie po stromej skarpie zeszliśmy na brzeg sporego potoku, to była Młynka.
Zaczęliśmy szukać odpowiedniego miejsca do przeprawy przez Młynkę, gdy zauważyliśmy zwalone drzewo, którego pień łączył oba brzegi rzeczki.
- Niech najpierw przejdzie jeden z nas, a drugi będzie ewentualnie go asekurować - powiedziałem.
- Dasz radę? - zapytał troskliwie Krzysztof.
Zielony mosteczek... pomyślałem i podpierając się kijkami powoli przeszedłem na drugą stronę.
W naszych wędrówkach prowadzi mnie Krzysztof, ale są miejsca, w których ja przewodzę.

Gdy schodziłem na drugi brzeg rzeczki usłyszałem, że Krzysztof poszedł w moje ślady i przy okazji



uwiecznił mnie, gdy już byłem za zielonym mosteczkiem.
Przedarliśmy się przez zarośla lasu łęgowego i wyszliśmy na otwarte pole.



Na jednym z krzaków dzikiej róży już z daleka zobaczyliśmy dziwny przedmiot, który z tamtej


odległości nieco przypominał jakiś latawiec.
To był jeden z punktów kontrolnych dla biorących udział w biegu na orientację.


Każdy z takich punktów jest wyposażony w dziurkacz o różnym układzie ząbków, za pomocą którego biegacze  potwierdzają swoje karty uczestnictwa.

Na dzikiej róży znajdowały się jeszcze inne obiekty, ale wytworzone przez naturę.


Tę cudaczną narośl wytworzył szypszyniec różany. Wiosną samice szypszyńca składają jaja w szczytowych pąkach dzikiej róży.  Rozwijające się larwy za pośrednictwem specjalnych hormonów powodują przerost i zniekształcenia swego żywiciela. Zamiast kwiatów i liści powstają duże włochate narośla wewnątrz których egzystuje kilka larw.
- Szypszyniec, dziwna nazwa - powiedział Krzysztof.
Otóż w dawnej ludowej gwarze dzika róża była nazywana szypszyną i stąd takie miano tej galasówki.

Jeden z odcinków naszej wędrówki wypadł wzdłuż zarośli porastających miedzę.
I w tym miejscu po raz wtóry żałowałem braku długiego obiektywu.
Na gałęziach siedziało stadko ptaszków. Gdy przystanęliśmy na chwilę, one sfrunęły na pole oziminy i coś tam sobie dziobały.


Postąpiliśmy parę kroków, a one poderwały się z ziemi i usiadły na gałęziach, lecz nieco dalej.
Za chwilę zleciały ponownie na oziminę i tak na zmianę. Mieliśmy je przed sobą, raz na oziminie, a raz nieco dalej wśród gałązek.
W końcu stadko pofrunęło w sobie tylko wiadomym kierunku.
My po raz kolejny zeszliśmy z miedzy i poszliśmy wygodną polną drogą.


"Pobocza" tej drogi zdobiły ostatnie w tym roku kwiatki.



Przeszliśmy przez wyasfaltowaną drogę łączącą Sokołowiec z Lubiechową.


- Budowali ją chyba ci, którzy próbowali wyrobów z winorośli uprawianych w Sokołowcu - powiedziałem do Krzysztofa.

Na bezimiennym pagórku przystanęliśmy, piliśmy herbatę z naszych termosów i patrzyliśmy na Lubiechową, ale teraz z jej  drugiej strony.


Gdzieś tam nad Karkonoszami kłębiło się zwałowisko chmur.


Krzysztof podszedł do bardzo starej, ale obdarzonej niezwykłą wolą życia, jabłoni.




Chyba ona natchnęła go jakąś pozytywną energią, bowiem wracał niesamowicie uśmiechnięty.



Wydeptaną ścieżką wspięliśmy się na wzgórze Łomy, a gdy stanęliśmy na stromej krawędzi wyrobiska, Krzysztof z troską w głosie spytał
- Dasz radę tędy zejść, czy szukamy łagodniejszego zejścia?
Dzisiaj trochę mi dokuczało kontuzjowane przed miesiącem moje prawe kolano, a widząc me niedomagania, Krzysztof dbał o mnie wyjątkowo troskliwie.

Poprawiłem uchwyty kijków, mocniej zacisnąłem na nich dłonie i ruszyłem w ślad za Krzysztofem. Dałem radę, a mój towarzysz powiedział mi później, że jak na mój wiek, to posiadam jeszcze niezłą kondycję.
Muszę się pochwalić, mam parę wiosenek więcej od mojego przewodnika.


- Patrz Krzysztof, drzewo rośnie na skale - powiedziałem do mego przewodnika.



Pień i korzenie tego drzewka ułożyły się w dziwny kształt.  Ten splot wyglądał jakby jakaś żywa



istota w kurczowym uścisku obejmowała swymi kończynami głaz.

W górze wśród nagich drzew hulał wiatr, a tu na dole od czasu do czasu odczuwaliśmy


jego słabe. pojedyncze podmuchy.
Postanowiliśmy odsapnąć i posilić się nieco. O tej porze roku kamieniołom był szary i bury


Wiosną i latem zapewne jest tu nieco weselej.
Na jednym ze stołów leżały kamienie o ciekawej barwie i strukturze.


 Pozostawili je poszukiwacze agatów, a my wykonaliśmy im małą sesję zdjęciową.



Głazy i kamienie. Wszędzie były kamienie, pomiędzy które wiatr nawiewa glebę i na niej pojawia się roślinność.


Zastanawiałem się jaki będzie wygląd tego miejsca za kilka dziesiątków lat.



Opuściliśmy Łomy i po chwili natknęliśmy się na cudaczne drzewo.



Dziwne na pierwszy rzut oka. Wśród owoców dzikiej róży widoczne były jabłka.


Dzika róża wspięła się na jabłonkę i ozdobiła jej gałęzie swoimi niezliczonymi owocami.


Ciekawe, jak one  razem wyglądają wiosenną porą?

Nieopodal inna jabłoń rosnąca przy wiejskiej drodze obwieszona była jabłkami niczym choinka


świecidełkami. Na ziemi leżały nikomu niepotrzebne owoce. Wzięliśmy sobie po kilka sztuk



Miały bardzo twardą skórkę, ale za to posiadały piękny zapach i niesamowity smak. Dziwna rzecz, innym one nie smakowały, tylko nam?
Na drzewach, rosnących gdzieś w szczerym polu, nie ma już owoców, zostały wyjedzone przez ptaki i zwierzęta. A tu we wsi, obok szosy poniewierały się smakowite jabłka nikomu niepotrzebne.
  
Szliśmy wyasfaltowaną drogą przez Lubiechową, ale wkrótce ona się nam znudziła i postanowiliśmy, że pójdziemy na skróty. Skręciliśmy w jakąś zapuszczoną łąkę, ale za nią mieliśmy do przejścia malinowy chruśniak i wtedy przypomniał mi się początek wiersza Bolesława Leśmiana:

W malinowym chruśniaku, przed ciekawym wzrokiem
Zapodziani po głowy, przez długie godziny...  

Jakby tego było mało musieliśmy jeszcze pokonać płot z podwójnym rzędem drutu kolczastego i rów o stromych brzegach. Dziwne uczucie, po pokonaniu tych przeszkód przyszły mi  na myśl jakieś momenty z przeszłości. Gdzieś kiedyś usłyszałem te słowa:

Nieś mnie wietrze, nieś
płot nie płot, wieś nie wieś...

Łazipłoty, powsinogi, pędziwiatry... - te określenia pasowały do nas jak ulał.

Wykonaliśmy jeszcze jeden skrót, drogą przez pola, ale ona po jakimś czasie nagle się urwała.
Niechętnie poszliśmy ugorem w stronę szosy prowadzącej do Janochowa i nią dotarliśmy do samochodu.

____________________________________________________________

Dzień się jeszcze nie skończył, więc Krzysztof postanowił pokazać mi jeszcze jedną drogę.
Vectrę zaparkował na jej wylocie z drogi głównej, swój plecak schował do bagażnika i poszliśmy na spotkanie wieczoru.


Droga była wygodna i łagodnie pięła się pod górę.
- Ona prowadzi do Gozdna - powiedział Krzysztof

Gdy w oddali wyłonił się stożkowaty kształt, nie miałem wątpliwości.  Zza masywu Wielisławki


wychynęła Ostrzyca Proboszczowicka.

Po drugiej stronie drogi zza drzew wyłonił się Połom, a w oddali zamajaczył zarys Karkonoszy.

 Po jakimś czasie Krzysztof wypatrzył Śnieżkę.


Zachodzące słońce ozłociło swoim blaskiem otoczenie a wijąca się zakosami droga sprawiała,


że mimo zmęczenia, miałem chęć iść jeszcze dalej.
Zza zakrętu drogi naprzeciw nas wyszła młoda para. Po jednej stronie drogi on prowadził na smyczy dużego psa, a po drugiej ona prowadziła wózek dziecięcy.
- Ten pies nie gryzie, on połyka w całości - powiedziałem głośno.
- Cicho, dziecko śpi - młodzieniec mi odpowiedział.
Zawstydziłem się nieco.
Powiedziałem później do Krzysztofa tonem usprawiedliwienia
- Ten dzieciaczek na świeżym powietrzu zasnął takim snem, że strzały armatnie go nie obudzą.
 
Obejrzałem się, ale tej pary nie dostrzegłem.



Zniknęli gdzieś za zaroślami i zakrętem.

A tymczasem Krzysztof  wypatrzył blask słońca odbijający się w oknach obserwatorium


na Śnieżce. Gdy stanąłem w jego miejscu, również to spostrzegłem.

Często przystawałem i robiłem dziesiątki zdjęć. Chciałem uwiecznić każdą chwilę.

Słońce schowało się za góry, zagrały kolory,



 cos zagrało w moim wnętrzu i w tym momencie


zacząłem być niezmiernie gadatliwy. Byłem jak w amoku.


Później, gdy ten stan sobie przypomniałem, sam siebie nie poznałem.


Ciemno już było, gdy wracaliśmy.


Na Połomie zapaliły się światła Zakładów Wapienniczych.
Do samochodu dotarliśmy w mroku.

To był piękny dzień.

Jeszcze tylko mapa naszej wędrówki.





Jeszcze  tylko parę panoram z tamtego dnia:

Zachód 01

Zachód 02

Zachód 03

A co tam, niech będzie jeszcze jedna panorama:

Zachód 04

I nie może z tej włóczęgi zabraknąć niesamowitego tekstu mojego cicerone Krzysztofa




czwartek, 1 grudnia 2016

Grudzień

Grudzień, grudzień, wszystko grudzi


- rośliny, zwierzęta i ludzi.

Ziemia w grudniu staje się coraz bardziej zamarznięta. Tworzą się charakterystyczne grudy.
Dawniej ludzie narzekali na "grudne drogi".
Podobne nazewnictwo można spotkać u Ukraińców: грудень (hrudenʹ ).  Również u Litwinów ten miesiąc zwie się  gruodis, a u Białorusinów przyjęła się nazwa снежань (snieżanʹ ).  

Już plemiona indiańskie Ameryki Północnej nadawali nazwy pełni księżyca w poszczególnych miesiącach. Grudniowa pełnia miała kilka nazw:

- Pełnia Księżyca Długiej Nocy
- Pełnia Zimnego Księżyca
- Dębowa Pełnia

W 2026 r pełnia księżyca nastąpi 24 grudnia.

Grudzień ziemię grudzi i często na długo izdebkę studzi.

Jak się grudzień zaczyna, taka ma być cała zima.

Gdy zamarznie pierwszego grudnia,
wyschnie niejedna studnia.


Grudzień to miesiąc zawiły,
czasem srogi, czasem miły.

Gdy Natalia (1 XII) w słońcu,
miesiąc przymrozi na końcu.


Gdy biała zima na początku Adwentu,
przez kilka dni nie ustąpi momentu.

W pierwszym tygodniu grudnia,
gdy pogoda stała, będzie zima długo biała.

Gdy w adwencie sadź
na drzewie się
pokazuje,
to rok urodzajny nam zwiastuje.

Kto się
zaleca w adwenta,
ten będzie miał
żonę
na święta

Często grudniowa Paulina (2 XII)
śniegowe chmury rozpina.

Franciszek Ksawery (3 XII) się
chlubi,
że resztki jesieni gubi.

Na Barbarę
(4 XII) mróz, szykuj chłopie wóz,

a jak odtajanie, to naszykuj sanie.

W dzień Barbarki idź do boru po tarki.

Kiedy na Barbarę
błoto, będzie zima jak złoto.

Czwarty grudzień
jaki - cały grudzień
taki,

piąty grudzień
stycznia czyni znaki,

szósty grudzień
- luty przepowiada,

siódmy grudzień
- nam o marcu gada.

Św. Mikołaj (6 XII) gdy często śnieży,
do stycznia biały puch leży.


Na święty Ambroży (7 XII)
poprawią się mrozy.

Od świętej Łucji (13 XII) dni jakich, 12 miesięcy takich.


Od Łucji do Willi licz dwanaście dni, a w jakim to sobie toku,
takim będzie miesiąc każdy, w nadchodzącym tobie roku.

Od Łucyi dni dwanaście policz sobie do Wilii,
patrz na słonko i na gwiazdy, a przepowiesz miesiąc każdy.

Św. Łucja - gdy łaskawa - chowa wichry i wody,
a śniegiem sypie z rękawa.

Ile mgieł
w św. Gracjana (18 XII),
tyle śniegu i mroku w ostatnim dniu roku.

Ile w Gracjana wron na ugorze,
tyle dostatków w komorze.


Na św. Tomasza (21 XII) najdłuższa noc nasza.

Zima wieje, mróz się śmieje.

Zimą można odróżnić biednych od bogatych.

Zima starym dokucza, a młodych naucza.

Od św. Honoraty (22 XII)
mróz na szybie maluje kwiaty.


W dzień Adama i Ewy (24 XII) daruj bliźnim gniewy.

Jaki się
Adam z Ewą
zgłosi,
taką
pogodę
do Nowego Roku nosi.

Gdy w dzień
Adama i Ewy mróz i pięknie,
zima wtedy wcześnie pęknie.

Wigilia pogodna, jutrzenka jasna
- będzie stodoła za ciasna.

Gdy pasterka jasna, to komora będzie ciasna.

Gdy choinka tonie w wodzie, jajo toczy się
po lodzie.

Jakie są
Gody, takie zapust szczątki,
taka Wielkanoc i Zielone Świątki.

Na Boże Narodzenie weseli się
wszystko stworzenie.

W Boże Narodzenie przybyło dnia na kurze stąpienie.

Gdy w Narodzenie pogodnie,
będzie tak cztery tygodnie.

Gdy w Narodzenie pluta, dość
się
w zimie zedrzesz buta.

W dzień
ś
w. Szczepana (26 XII)
rzucają
owsem w kapłana.

Na św. Szczepana bywa błoto po kolana.

Jaka pogoda w Szczepana panuje,
taka na luty nam się
szykuje.

Gdy na Szczepana błoto po kolana,
na Zmartwychwstanie wytoczym sanie.

Często od św. Eugeniusza (30 XII) zima śniegi rusza.

Św. Eugeniusz da orędzie,
czy ta zima długa będzie.

Na św. Sylwester  mroźno, zapowiedź
na zimę
groźną.

W ostatnim dniu roku słońce do południa,
czerwiec słoneczny i lipiec bezpieczny.

Suchy grudzień
gwarantuje,
że wczesną
wiosnę
nam szykuje.

Gdy grudzień
ś
niegiem przykryty, tak rok w zboże obfity.

Gdy w grudniu często dmucha,
to w marcu i kwietniu plucha.

Gdy w zimie piecze, to w lecie ciecze.

Gdy grudzień
ciepły i suchy,
szykuj na wiosnę
zimowe buty.


Jeśli w grudniu często dmucha,
to na wiosnę będzie plucha.




piątek, 25 listopada 2016

Góry Kaczawskie. W okolicy Babińca

2016-11-06

Pół roku z okładem minęło od mojej z Krzysztofem włóczęgi po okolicy Żeleźniaka w Górach Kaczawskich.Wtedy na pożegnanie objąłem go i teraz gdy czekałem na niego czułem dreszcz emocji. Gdy Krzysiek z promiennym uśmiechem wysiadł z samochodu, nie mogłem się rzuciłem się mu w objęcia.
W swoim temacie Krzysztof napisał, że to był dla niego miły początek dnia - dla mnie również.

Droga do celu  minęła nam na pogawędkach i miałem wrażenie, że rozstaliśmy się wczoraj. Szybko dojechaliśmy do miejsca, skąd rozpoczynała się nasza wędrówka. Gdy na Przełęczy Rząśnickiej Krzysztof zaparkował swój samochód wstawał świt.


Poszliśmy w stronę masywu Babińca.
Po jakimś czasie ponownie spojrzałem w kierunku wschodu słońca.


Krzysztof prowadził mnie opuszczonymi łąkami..


Ktoś, kto by patrzył na nas z boku, miałby wrażenie, że idziemy bez wyraźnie określonego celu.


Szliśmy bez pośpiechu, często przystawaliśmy na chwilę i rozglądaliśmy się na różne strony


Na opuszczonych łąkach kwitły spóźnione nawłocie



i dzwonki





Każdy kto zna Krzysztofa wie, że on  często opowiada o starożytności.
Ja, gdy go ujrzałem pomiędzy brzozą a świerkiem, doznałem pewnego skojarzenia ("Stojąc u bram...")




i krzyknąłem do niego 
- Krzysztof stój, zaczekaj tam.
Mój towarzysz spokojnie przystanął, a ja wykonując serię zdjęć do pionowej panoramy.


miałem na myśli pewne odległe zdarzenie z przeszłości:

Stojąc u bram Sparty Filip II Macedoński (ojciec Aleksandra Wielkiego) wysłał do jej mieszkańców wiadomość, że jeśli uda mu się wkroczyć na ich terytorium, to ich wszystkich pozabija.
"Jeśli" - odpisali Spartanie.


Ale Krzysztof nikogo nie straszył, ja chyba również nie wyglądałem groźnie i powoli poszliśmy dalej.


Szliśmy opuszczoną łąką, gdzie kwitły jeszcze spóźnione wrotycze..

Przed  ścianą lasu przypomniała mi się pewna zabawa z dzieciństwa.

Krzyknąłem w stronę drzew przeciągając ostatnie słowo
- Kto zjadł jabłko z drzeeewaa?



- eeewaa - odpowiedziało echo.

W lesie obaj z Krzysztofem stwierdziliśmy zgodnie:



- Szkoda, że te licie klonu ni są podświetlone słońcem.

 A słoneczko chyba usłyszało naszą nieśmiałą prośbę i zaczęło prześwitywać przez warstwę chmur.


Gdy wyszliśmy na otwartą przestrzeń zrobiło się jaśniej.


Ale chmury nie dawały za wygraną...


  ..i bawiły się ze słońcem w chowanego



Poszliśmy skrajem lasu,


gdzie na gałęzi sosny wsparta była dzika róża obsypana owocami




Cwaniara wysoko się wspięła.
Obok młodych buków zieleniły się liście kiełkujących dębów.




-Skąd tu młode dęby? - zdziwił się Krzysztof.
-Sójki zasadziły - rzuciłem w odpowiedzi.
A te pięknisie wyrosną tam, gdzie nikt ich nie sieje




One również pełnią ważną rolę w lesie.


Co chwilę Krzysztof przeglądał swoje trofea.



A może by tak - ...iść, ciągle iść w stronę słońca...

A wobec wytworów Matki Natury...


...człowiek jest bardzo mały.

Tymczasem w otoczeniu Chrośnickich Kop trwał spektakl




  
  


Koniec przedstawienia, musimy iść dalej



  
  



  


Podmokłą drogą


szliśmy w stronę Tarczyna. A na ogrodzonej łące kwitły spóźnione chabry łąkowe i biedrzeniec


Droga bez wędrowca jest smutna,


ale bardzo zyskuje na obecności człowieka



 
Nadciągnęły ołowiane chmury i zaczęły lecieć pojedyncze krople deszczu.



Krzysztof miał zamiar pójść w kierunku widocznej grupy drzew, ale coraz bardziej padający deszcz pokrzyżował jego plany. Gdy doszliśmy do Przełęczy Chrośnickiej, deszcz ustał i zaczęły podnosić się mgły.

Gdy przeczytałem relację Krzysztofa  z naszej wędrówki, stwierdziłem
- ja nie mam nic do powiedzenia.
Ale może chociaż pokażę panoramę , którą podziwialiśmy obaj w drodze powrotnej.

Dopisek

Tak mnie uwiecznił Krzysztof na naszej wędrówce





Mój komputer uległ awarii i ten temat ukazuje się z pewnym poślizgiem. Tworzyłem go w osiedlowej bibliotece na raty i nareszcie udało mi się poszczególne części skleić w jedną całość.




wtorek, 1 listopada 2016

Listopad

W listopadzie


goło w sadzie.


Listopad to po prostu czas, kiedy liście opadają z drzew. Czas melancholii i zadumy, gdy przyroda zapada w letarg. Nazwanie tego miesiąca listopadem utrwaliła się wśród innych narodów słowiańskich.
Czesi mają listopad, Białorusini лістапад (listapad), a Ukraińcy листопад (lystopad).
Kaszubi jedenasty miesiąc określają jako lëstopadnik lub smùtan.

Kiedy głośno kraczą gawrony, śnieg w listopadzie zapewniony.

Gdy listopad zamglony,
to luty zaśnieżony.

We Wszystkich Świętych jeśli ziemia skrzepła, będzie zima ciepła,
a jeśli słotno, to będzie o drzewo markotno.


We Wszystkich Świętych jeśli ziemia skrzepła, będzie zima ciepła,
a jeśli deszcz, to trzeba będzie za piec wleźć.


Często i takie roki bywają, że Wszyscy Święci
w mrozie i bieli przybywają.

Wszyscy Święci - śnieg się kręci, a w Zaduszki - dżdży jak ze strużki.

Dzień Zaduszny bywa pluśny.

Na Zaduszki nie ma w ogrodzie ani pietruszki.

Na Zaduszki słota, na Wielkanoc psota.

W dzień
Zaduszny pogoda, na Wielkanoc wygoda.

Deszcz z pocz
ątkiem listopada,
mrozy w styczniu zapowiada.

Deszcz z początkiem listopada,
na koniec grudnia śnieg zapowiada.

Patrz na pogodę w Leonarda (6 XII),
bo on pokazuje, co listopad knuje.

Na świętego Teodora (9 XI)
ściągaj krupy do chałupy.

Wiatr od po
łudnia na św. Marcina (11 XI)
- będzie lekka zima.

Jeśli na Marcina sucho, to gody z pluchą.

Gdy mróz na Marcina, będzie tęga zima.

Od św. Marcina zima się
zaczyna.

Gdy ko
ło Bartłomieja (11 XI) liść
opada,
pr
ędko zima bywa rada.

Na Mateusza (12 XI) jeśli mróz, jeszcze sanie do szopy włóż
.

Na Stanisława Kostkę
(13 XI) ujrzysz śniegu drobnostkę,
a na Ofiarowanie (21 XI) przydadzą się
i sanie.

Gdy na Wawrzy
ńca (14 XI) słota trzyma,
do Gromnicznej (2 II) lekka zima.


Gdy słońce czci Panią
w Ostrej Bramie (16 XI)
s
łoneczne światło przez tydzień
zostanie.

Od
św. Salomei (17 XI) zima jest w nadziei.


Gdy Salomea (17 XI) przyjdzie z deszczem,
na mróz i śnieg poczekasz jeszcze.

Gdy wichry i mrozy w dzień Florencjusza (17 XI),
- rolnikowi drży dusza.


Pogoda na Rafała (20 XI),
przez tydzień będzie stała.

Dwudziesty pierwszy listopada pogodę
zimy zapowiada.

Gdy na Cecylię (22 XI) grzmi,
rolnik o dobrym roku
śni.


Na św Cecylię
patrz pogody,
bo ju
ż za miesiąc Gody.

Katarzyny (25 XI) dzień
jaki
ca
ły grudzień będzie taki.

Jaka św. Katarzyna, taka będzie zima.

Po św. Katarzynie pomyśl o pierzynie.


Od św. Katarzyny nie prześladuj leśnej zwierzyny.

Kiedy w świętą Katarzynę mróz, szykuj chłopie wóz.


Św. Katarzyna śluby ucina.

Św. Katarzyna adwent zawiązała:
dziewczyna nieszczęśliwa, że się nie wydała.


Gdy na św. Maksyma (27XI) ostry mróz trzyma - oj, długo potrwa sroga zima.

Kiedy Ździsiek ( 28 XI) rano szroni, zima jest w zasięgu dłoni.

Św. Zdzisława dla leśnej zwierzyny niełaskawa.

Gdy św. Andrzej (30 XI) się zjawi, to i zimę
postawi.

Na
św. Jędrzeja trza kożucha dobrodzieja.

Gdy św. Andrzej ze śniegiem przybieży,
sto dni śnieg na polu leży.

Miękko na Andrzeja, oj! Niedobra nadzieja.

Kiedy słotne są Andrzeje, zima każdy piec wywieje.

Gdy w św. Andrzeja deszcz lub słota,
grudniowe drogi bez błota.

Dzień jasny na św. Andrzeja,
wszystkim samotnym w sercu nadzieja.


Św. Katarzyna klucze zgubiła,
św. Jędrzej znalazł, adwent otworzył zaraz

Co św.  Andrzej oprószy,
to św. Szczepan (26 XII) wysuszy.

Słońce listopada mrozy zapowiada.
Deszcze listopadowe budzą wiatry grudniowe.

W po
łowie listopada deszczy,
a w połowie stycznia trzeszczy.


W listopadzie kapusty pełne kadzie.

Kiedy w listopadzie liść się gęsto trzyma,
nie tak prędko będzie zima.

Jaka pogoda listopadowa taka i marcowa.

W miesiącu listopadzie liść się na ziemię kładzie.

Gdy w listopadzie liść na czubkach drzew się
trzyma,
to w maju na nowe li
ście spadnie zima.

Ile w listopadzie grzmotów, tyle latem zboża snopów.