piątek, 25 listopada 2016

W okolicy Babińca

2016-11-06

Pół roku z okładem minęło od mojej z Krzysztofem włóczęgi po okolicy Żeleźniaka w Górach Kaczawskich.Wtedy na pożegnanie objąłem go i teraz gdy czekałem na niego czułem dreszcz emocji. Gdy Krzysiek z promiennym uśmiechem wysiadł z samochodu, nie mogłem się rzuciłem się mu w objęcia.
W swoim temacie Krzysztof napisał, że to był dla niego miły początek dnia - dla mnie również.

Droga do celu  minęła nam na pogawędkach i miałem wrażenie, że rozstaliśmy się wczoraj. Szybko dojechaliśmy do miejsca, skąd rozpoczynała się nasza wędrówka. Gdy na Przełęczy Rząśnickiej Krzysztof zaparkował swój samochód wstawał świt.


Poszliśmy w stronę masywu Babińca.
Po jakimś czasie ponownie spojrzałem w kierunku wschodu słońca.


Krzysztof prowadził mnie opuszczonymi łąkami..


Ktoś, kto by patrzył na nas z boku, miałby wrażenie, że idziemy bez wyraźnie określonego celu.


Szliśmy bez pośpiechu, często przystawaliśmy na chwilę i rozglądaliśmy się na różne strony


Na opuszczonych łąkach kwitły spóźnione nawłocie



i dzwonki





Każdy kto zna Krzysztofa wie, że on  często opowiada o starożytności.
Ja, gdy go ujrzałem pomiędzy brzozą a świerkiem, doznałem pewnego skojarzenia ("Stojąc u bram...")




i krzyknąłem do niego 
- Krzysztof stój, zaczekaj tam.
Mój towarzysz spokojnie przystanął, a ja wykonując serię zdjęć do pionowej panoramy.


miałem na myśli pewne odległe zdarzenie z przeszłości:

Stojąc u bram Sparty Filip II Macedoński (ojciec Aleksandra Wielkiego) wysłał do jej mieszkańców wiadomość, że jeśli uda mu się wkroczyć na ich terytorium, to ich wszystkich pozabija.
"Jeśli" - odpisali Spartanie.


Ale Krzysztof nikogo nie straszył, ja chyba również nie wyglądałem groźnie i powoli poszliśmy dalej.


Szliśmy opuszczoną łąką, gdzie kwitły jeszcze spóźnione wrotycze..

Przed  ścianą lasu przypomniała mi się pewna zabawa z dzieciństwa.

Krzyknąłem w stronę drzew przeciągając ostatnie słowo
- Kto zjadł jabłko z drzeeewaa?



- eeewaa - odpowiedziało echo.

W lesie obaj z Krzysztofem stwierdziliśmy zgodnie:



- Szkoda, że te licie klonu ni są podświetlone słońcem.

 A słoneczko chyba usłyszało naszą nieśmiałą prośbę i zaczęło prześwitywać przez warstwę chmur.


Gdy wyszliśmy na otwartą przestrzeń zrobiło się jaśniej.


Ale chmury nie dawały za wygraną...


  ..i bawiły się ze słońcem w chowanego



Poszliśmy skrajem lasu,


gdzie na gałęzi sosny wsparta była dzika róża obsypana owocami




Cwaniara wysoko się wspięła.
Obok młodych buków zieleniły się liście kiełkujących dębów.




-Skąd tu młode dęby? - zdziwił się Krzysztof.
-Sójki zasadziły - rzuciłem w odpowiedzi.
A te pięknisie wyrosną tam, gdzie nikt ich nie sieje




One również pełnią ważną rolę w lesie.


Co chwilę Krzysztof przeglądał swoje trofea.



A może by tak - ...iść, ciągle iść w stronę słońca...

A wobec wytworów Matki Natury...


...człowiek jest bardzo mały.

Tymczasem w otoczeniu Chrośnickich Kop trwał spektakl




  
  


Koniec przedstawienia, musimy iść dalej



  
  



  


Podmokłą drogą


szliśmy w stronę Tarczyna. A na ogrodzonej łące kwitły spóźnione chabry łąkowe i biedrzeniec


Droga bez wędrowca jest smutna,


ale bardzo zyskuje na obecności człowieka



 
Nadciągnęły ołowiane chmury i zaczęły lecieć pojedyncze krople deszczu.



Krzysztof miał zamiar pójść w kierunku widocznej grupy drzew, ale coraz bardziej padający deszcz pokrzyżował jego plany. Gdy doszliśmy do Przełęczy Chrośnickiej, deszcz ustał i zaczęły podnosić się mgły.

Gdy przeczytałem relację Krzysztofa  z naszej wędrówki, stwierdziłem
- ja nie mam nic do powiedzenia.
Ale może chociaż pokażę panoramę , którą podziwialiśmy obaj w drodze powrotnej.

Dopisek

Tak mnie uwiecznił Krzysztof na naszej wędrówce





Mój komputer uległ awarii i ten temat ukazuje się z pewnym poślizgiem. Tworzyłem go w osiedlowej bibliotece na raty i nareszcie udało mi się poszczególne części skleić w jedną całość.




2 komentarze:

  1. Janku, niemal za każdym razem, gdy otwieram moje dopiski z zamiarem opisu ostatniej wycieczki, nie wiem, co napisać. Czasami nawet odczuwam panikę, czując pustkę w głowie. Zauważyłem, że trzeba dobrze wsłuchać się w siebie, a czasami udaje się wydobyć z pamięci ładną chwilę i zacząć pisać.
    Ty bardziej obrazami piszesz. Porównuję Twoje zdjęcia i moje, a różnice widać nawet na tych moich, ostatnio dodanych przez Ciebie. Na Twoich kolory i jasności są spokojniejsze i naturalniejsze, u mnie albo za mało dostrzeżone, albo za dużo. Nie zamieściłem zdjęć tamtego ładnego miejsca z wysoką różą, bo były bardzo kiepskie, na Twoich widać wyraźnie to, co pamiętam i co wtedy zrobiło na mnie wrażenie: owe piętra życia roślin i ich bliskie współistnienie.
    Bardzo spodobało mi się zdjęcie ze mną, z kolorowymi liśćmi na tle mojego plecaka, no i oczywiście pionowa panorama.
    Na panoramie, do której link zamieściłeś na końcu (robiona na wzgórzu przy drodze z czarnym szlakiem), widać to małe, moje wzgórze, na którym później byliśmy. Jest widoczne na początku panoramy (czyli od lewej), w przerwie miedzy świerkami.
    Popatrz, to już blisko trzy tygodnie minęły od tamtego dnia! Drzewa tak dużo jeszcze miały kolorów, jeszcze grzyby zbieraliśmy, a teraz tylko patrzeć, jak śnieg przykryje oziminy…

    OdpowiedzUsuń
  2. Swoimi zdjęciami i opisami dajecie mi tyle radości! Cudne sa ne nasze Sudety, oj cudne.

    OdpowiedzUsuń