środa, 30 grudnia 2015

Fotografując rzeczy szukamy kompozycji obrazu

I. Mały wstęp



Jeszcze nie tak dawno, przed kilkunastoma laty, aparat fotograficzny wyglądał nieco inaczej niż dzisiejsze urządzenia. Wtedy o jakości wykonanych zdjęć przekonywaliśmy się dopiero w czasie wykonywania ich odbitek. Na domiar złego, pojemność rolki negatywu w aparacie ograniczała fotografa w ilości zarejestrowanych obrazków. Myślicie, że wykonujący zdjęcia był wtedy „ograniczony”?  Nie, on musiał nieco pogłówkować nad motywem, który chciał sfotografować i to ograniczenie w ilości miało dobre strony. Dany kadr był obmyślany na różne sposoby.

W dobie fotografii cyfrowej dany motyw możemy sfotografować powtarzając ujęcie dowolną ilość razy. Robimy pstryk i niemal natychmiast oglądamy efekt naszych poczynań. Dobrym zwyczajem jest dążenie do poprawy wykonywanych ujęć i taką możliwość należy wykorzystać.

II. Rzut okiem w te i wewte


01.  Jezioro Koskowickie


Pierwsze wrażenie - tafla jeziorka nieco monotonna.

02.  Kierujemy aparat nieco w lewo i ponawiamy ujęcie



Z dołu kadru wystają elementy, które niestety, nie są dobrą ozdobą zdjęcia.
W czasie fotografowania często jakiś element ucinamy. W takim przypadku musimy zadbać o to, aby to ucięcie nie stanowiło drobnej części pozostałości. Postarajmy się o pokazanie większej części tego czegoś, co jest schowane za ramką naszego kadru, więc idźmy dalej.

03. Pozostajemy w tym samym miejscu co poprzednio, lecz spojrzymy nieco niżej.



I teraz jest lepiej, prawda? Lecz ja mam do tego ujęcia małe "ale". Ach, gdyby ten krzak dzikiego bzu znajdował się  po lewej stronie kadru...

III.  Szukamy swojego miejsca na ziemi


04.  Wierzba i maki polne



Większość ludzi na świecie ogląda obrazy z lewej do prawej, podobnie jak nauczono ich czytania i pisania. Na pewno pierwsza w oczy wpadła Wam wierzba, a następnie spojrzeliście na pozostałą część ujęcia. Obrazek byłby miły, gdyby na nim nie był widoczny budynek przemysłowy po prawej stronie kadru.

 05. Przejdziemy w inne miejsce i wykonamy nowe ujęcie


Jest lepiej, gdyż hala fabryczna nie bałagani widoku. Ujęcie nie jest jednak jeszcze najlepsze. Linia horyzontu dzieli zdjęcie prawie pół na pół, a  na niebie. nic ciekawego się nie dzieje.

06.  Wykonamy parę kroków w bok, wykonamy następne ujęcie i dokonujemy jego analizy.























Nieciekawego nieba pokazałem mniej,i jest prawie dobrze. Rodzi się pytanie, czy może być jeszcze lepiej?

07.  A czy tak będzie dobrze?



Tak, to jest to, czego szukałem na tym polu. Zdjęcie otwiera okazała wierzba, większość obrazka wypełniają maki polne, a zamknięcie stanowi drugie drzewo.


08.  Puste niebo



Wierzcie mi, niebo pokryte jednolitą powłoką chmur, na zdjęciu nie wyjdzie imponująco. W takim przypadku staram się  je wyeliminować ze swojego ujęcia.


09.  Makowe pole


Może się Wam wydawać, że obrazek jest przechylony, ale to tylko złudzenie, bowiem zabudowania wsi Ziemnice znajdują się na wzniesieniu. Droga zaprasza nas do wędrówki, więc się nią przejdziemy, pobawimy się naszym sprzętem i wykonamy kilka ujęć.


10.  Może damy więcej nieba?


W prawym dolnym rogu kępy trawy troszeczkę burzą porządek obrazu, ale jeżeli jest im tam dobrze, to niech sobie rosną. Mi to nie przeszkadza.


11.  Może użyjemy szerszego kąta widzenia?



Maki mnie zawsze zadziwiają. Wysiewa je ktoś czy jak?.

12.  Zabawy ciąg dalszy, wydłużamy zoom.



Moim zdaniem, każdy obrazek jest interesujący. A zabawa z cyfrówką była owocna.

IV.  Głowa do góry

Na jakimś festynie pewien malarz wystawiał swoje dzieła obrazujące wschody i zachody słońca. Wszystkie obrazy były prawie identyczne. Różnica występowała jedynie w cenie. Widoki przedstawiające wschody słońca były dwukrotnie droższe od wizerunków jego zachodów.
Jeden z oglądających obrazy zdziwiony zapytał
- Mistrzu, te obrazy są do siebie podobne. Nie rozumiem jednego, skąd taka różnica w cenie?
- Panie, aby namalować wschód słońca, muszę wstać o czwartej rano. A zachód, to każdy może
  sobie obejrzeć.

Słowo harcerza, ja nie pobieram podwójnych opłat. Mało tego, bezpłatnie dam pewną podpowiedź. Jeżeli zabieramy się za wykonywania zdjęć wschodom bądź zachodom słońca, to balans bieli ustawiamy "na chmurkę". Bowiem przy automatycznym WB system cyfrówki będzie dążyć do zneutralizowania  czerwieni, a to spowoduje oziębienie barw.
Gdy fotografuję wschody i zachody naszej najbliższej gwiazdy. staram się pokazać na zdjęciach jak najwięcej nieba.

13.



14.



15.




16.



V.  Fifty-fifty

Zdjęcia krajobrazów nie lubią takich ujęć, w których  linia horyzontu dzieli obrazek "pół na pół"
Wyjątkiem od tej zasady jest wykonywanie odbić w wodzie.


17.  Cieplice Zdrój



Park Norweski


18.  Janowice Wielkie


Stawek w Gospodarstwie Leśny Dwór


19.  Podgórzyn




Staw w Gospodarstwie Rybackim

20.  Jaśkowice Legnickie


 Wystająca z góry sucha gałązka psuje sielankę.


21.  A takie ujęcie jest bardziej nastrojowe.


 Wiejący wiatr marszczył wodę i nie pozwolił na uzyskanie pełnego odbicia.


VI.  To, co wokół. Czas na zmiany

22.  "Nieciekawe niebo" można spróbować wypełnić elementami roślinności.


Fragment Parku Miejskiego w Legnicy


23. Zmiana ogniskowej (zoomu) spowoduje zmianę nastroju zdjęcia.



24. 



25. 




26.   A teraz  proponuję małą zabawę


Znajdź różnice między tym obrazkiem, a zdjęciem znajdującym się poniżej.

27.   Ja powiem, że występują dwie zmiany które spowodowały dwie znaczące różnice.


Nie będę długo trzymać Was w niepewności.
Pierwsza zmiana jaką dokonałem, to zrobiłem jeden krok w prawo, a wtedy fontanna wyłoniła się zza drzewa, Druga zmiana, to obniżyłem nieco pozycję aparatu, co spowodowało schowanie się budynku za obciętą tują. Dlatego drugie zdjęcie jest lepsze od pierwszego.

28.   To zdjęcie...



29.   ,,,oraz to, zostały wykonane z tego samego miejsca.



Dzieli je różnica czasu ich wykonania. Poprzednie zostało zrobione rano, a powyższe wykonałem po południu tego samego dnia.

30.   Dziwne kształty mają te drzewa? To skutki nawałnicy, która nawiedziła Legnicę i jej okolice w lipcu 2009 roku



Te dwa zdjęcia wykonałem w odstępie paru tygodni. Wiosną planuję powrót do tego miejsca.

VII. Miejsce na oddech

31.   Jeżeli fotografujemy istoty żywe, nie róbmy im takich zdjęć



32.   Pozostawmy im miejsce na oddech.


Zawsze zostawiamy więcej miejsca w kadrze z tej strony, w którą sa one zwrócone

33.   Również istoty będące w ruchu fotografujemy w ten sposób.


 Ten bocian może spokojnie iść przed siebie.

34.   Również ten ptak


ma przed sobą przyszłość.

35.   Pokląskwy


Na nieużytkach pod Legnicą zamierzałem robić zdjęcia kwiatkom. Podobnie jak Krzysztof z Bloga uwielbiam dzikie róże. I gdy zainteresowałem się  tym krzakiem, pokląskwy pojawiły się jako bonus Zdjęcie nie jest najlepiej wykadrowane, bo ptaszki  wyglądają tak, jakby prze nimi nie było przyszłości


36.   Wykadrujemy je inaczej


Ten kadr również nie jest najlepszy. Przed ptaszkami panuje jakaś niewytłumaczalna pustka


37.   Fotografowanie przyrody przekonało mnie do zachowania spokoju i cierpliwego oczekiwania na rozwój wydarzeń.


Moja cierpliwość została wynagrodzona.
Na krzaku widać stare owoce, które niedługo odejdą w niebyt, kwiaty zwiastują nowe rzeczy, a ptaszki chyba gaworzą o swoim przychówku. Idzie nowe!!!


38.   Pokląskwa w dalszym ciągu



Lecz w tym kadrze pionowa gałązka dzikiej róży posiada przewagę nad ptaszkiem.

39.  Obracam lekko zdjęcie i ponownie je kadruję.


Świetnie,  teraz ptaszek jest górą!


40.   A może dokonamy jeszcze jednego cięcia?


Tak jak pokazuje ramka


41.   Które zdjęcie lepsze? W poziomie, czy pionie?


Trudno się zdecydować, Rzecz gustu.

Oko nasze widzi dużo, bardzo dużo. Obiektyw aparatu również. Ale gdy my patrzymy na jakąś rzecz, to obraz ten w naszym umyśle tak się układa,że nieistotne elementy są dla nas niewidoczne.
Na przykład obserwujemy motyla, który przysiadł na kępie kwiatów. I tylko na tego motyla zwracamy uwagę. Jesteśmy zachwyceni kształtem oraz barwą jego skrzydełek. Wyjmujemy nasz sprzęt fotograficzny, celujemy, naciskamy spust  i na zdjęciu oprócz samego motylka widzimy wiele innych elementów, których uprzednio nie dostrzegaliśmy.
My patrzyliśmy na motyla wybiórczo, a matryca aparatu zarejestrowała to wszystko co widział. obiektyw, a ten niecnota jest niestety, okropnie gadatliwy.


42.   Rusałka pawik




Zdjęcie wyszło "przegadane"


43.   Wykonuję cięcie


I usuwam kwiatki które się znalazły poza głębią ostrości.

VIII.  Plewimy grządki

Kiedyś na forum ogrodniczki ktoś napisał mi tak: Jak Ty robisz Janie, że Twoje zdjęcia są takie czyste i bez zbędnych elementów wystających z różnych stron?  Oczywiście, do "czystego" zdjęcia należy sobie przygotować otoczenie. Usunąć suchy patyk sterczący z boku, nagiąć przeszkadzającą gałązkę lub wyrwać trochę trawy zasłaniającej widok, a resztę uzupełniam odpowiednim wykadrowaniem zdjęcia.


44.   Gdzieś nad morzem


Fotografująca Ogrodniczka dobrze uchwyciła nastrój chwili, ale z prawej strony sterczą elementy zachwaszczające widok. Wykadrujmy to zdjęcie.


45.  W programie graficznym robimy  "Cut" i...


...i już nie ma chwastów, Pani Ogrodniczko.


A teraz przejdę się do innej Ogrodniczki i na jej zdjęciu wykonam moje oczyszczające cięcie.


46.   Gdzieś w Grecji.



Dobrze uchwycona chwila, prawda?  Gdy to zdjęcie zobaczyłem, natychmiast jej autorce powiedziałem - ja to ujęcie poprawiam.
Obrazek wyprostowałem (jest obrócony lekko w lewo) i wykadrowałem ciaśniej tak, że zostały wycięte fragmenty samochodów zaśmiecające widok.


47.   Zdjęcie również nieco rozjaśniłem, lekko poprawiłem kontrast i nasycenie kolorów.


Moim zdaniem taki widok jest lepszy i bardziej czysty od poprzedniego ujęcia.
Bystre oko zauważy jeszcze jeden zabieg operacyjny wykonany na tym zdjęciu. Takie maskowania dokonuję w wyjątkowych przypadkach.

IX.  Do trzech razy sztuka

Czwarty raz nauka

48.   Proszę zgadnąć.




Czy to zdjęcie...


49.   ...i ten obraz posiadają jakąś wspólną cechę


Nie będę długo utrzymywać Was w napięciu, proszę przejść do następnego obrazka


50.   Już dawno malarze odkryli tzw. regułę trójpodziału.


Obraz dzielono na trzy części poziome i trzy części pionowe za pomocą niewidzialnych linii.
Miejsca krzyżowania się tych linii stanowią tzw mocne punkty obrazu. W pobliżu tych punktów umieszczano elementy obrazu, które miały zasadnicze znaczenie dla danego widoku.

Sprawdźmy czy ta zasada będzie działać w praktyce


51.   Na łące




52.   W polu




53.   Na Śnieżnych Kotłach



54.   Na Śnieżnych Kotłach jeszcze raz


Ja jestem przekonany do zasady trójpodziału w kompozycji obrazu, a ten widok przywodzi mi na myśl ilustrację wiersza Lokomotywa.

X. Plenum titulum

Czy danemu zdjęciu można nadać jakąś nazwę?

55.   Maki


Tytuł chyba nie jest trafnie dobrany, maki nie grają głównej roli


56.   Maki


O, teraz się zgadza, a może inaczej wykadrujemy?


57.   Maki


Chyba lepiej


58.   Maki II



59.   Buszujący w śniegu



Tytuł tego zdjęcia wpadł mi do głowy, gdy otworzyłem ten obrazek w moim komputerze. Ediemu (piesek córki)  buszowanie sprawiało radochę.


60.  Nie odchodź!


Tak chyba woła kwiatek zwrócony w stronę odlatującej pszczółki. Natomiast pozostałe kwiaty bodziszka łąkowego spoglądają w kierunku słońca.
A o słońcu oraz o moim szukaniu światła w fotografii postaram się pobajać za jakiś czas.  


*    *    *    *

poniedziałek, 21 grudnia 2015

Fotografując rzeczy rejestrujemy ruch

W tym wątku chcę nieco przybliżyć sposób fotografowania przedmiotów będących w ruchu.
Postaram się pokazać w jaki sposób można na wykonywanych zdjęciach ruch "zamrozić" lub podkreślić wrażenie jego dynamiki.

Dla "zagmatwania" sprawy proponuję małe porównanie.

Zastanówmy się, która wartość czasu jest dłuższa
1/20 sekundy czy 1/200 sekundy?
Oczywiście, że czas 1/20 s jest dłuższy od czasu 1/200 s.

Dlaczego o tym mówię?

Każdy fotografowany motyw jest w w mniejszym lub większym stopniu oświetlony.
Aby matryca aparatu była w stanie zarejestrować interesujący nas obraz, musi otrzymać pewną ilość światła. odbitego od danego motywu. Do tego celu służy migawka, która odsłania na odpowiedni czas, a następnie zasłania z powrotem matrycę.

Koniec teorii, będą przykłady.

I. Wenecja

01. Jeśli kogokolwiek z mieszkańców Legnicy zapytamy o Kozi Staw, to zaledwie parę osób da prawidłową odpowiedź. Ale zapytajmy tylko, gdzie jest Wenecja, to wszyscy wskażą  stawek znajdujący się na skraju legnickiego parku..


Na pewno zauważyliście fontanny. Pokażę Wam cztery zdjęcia, które wykonałem jednej z nich, stopniowo wydłużając czas otwarcia migawki.
Zwróćcie uwagę na wygląd strumieni wody.

02. Czas otwarcia migawki = 1/400 s


Na zdjęciu widoczne są pojedyncze krople wody.

03. Wydłużam czas otwarcia migawki do  1/100 s


I teraz pojedynczych kropli widać mniej.

04. W dalszym ciągu wydłużam czas otwarcia migawki, tym razem do 1/20 s



W tym ujęciu praktycznie już nie widać pojedynczych kropli wody.

05. A teraz wybiorę otwarcie migawki = 1/10 s


Tu czas otwarcia migawki jest najdłuższy i dlatego  strumienie wody zostały najbardziej rozmyte.
Niektórzy mówią, że woda wyszła "puszysta". Można porównać z poprzednimi zdjęciami.


II. Wazonowa fontanna

Teraz przejdziemy się w głąb parku i "wykorzystamy" inną fontannę. której element w kształcie flakonu nie trzyma pionu (nawet mi się rymło)


06.  Czas otwarcia migawki = 1/60 s.



Podoba się to ujęcie? Słyszę achy i ochy. Ale ja stwierdzam, że obrazek nie jest zbyt atrakcyjny.
Strumienie wody są ledwo widoczne i ich ruch został zamrożony. Zmieniamy czas naświetlania na dłuższy


07. Czas otwarcia migawki = 1/30 s.


Teraz można wołać achy i ochy.
W tym ujęciu czas otwarcia migawki jest dwukrotnie dłuższy od czasu jaki został użyty
w poprzednim zdjęciu i dlatego też na matrycy zdążyło się zapisać dwukrotnie więcej kropel wody. a ich ruch został bardziej rozmyty.
Ale to nie wszystko, czy widzicie jeszcze jakąś różnicę w obydwu zdjęciach?
Popatrzcie na cień na "wazonowym" elemencie fontanny.
W pierwszym ujęciu słońce oświetla fontannę z boku.
Natomiast w drugim zdjęciu zmieniłem pozycję (dałem skok w bok) i wykonałem je "pod światło",
Takie ustawienie spowodowało efektowne podświetlenie przez słońce strug wody.
Jest jeszcze jeden czynnik, który wykorzystałem w trakcie wykonywania tego zdjęcia, a mianowicie odczekałem na lekki podmuch wiatru, który dodatkowo rozwiał strugi wody.


08. Ta sama fontanna widziana z dalszej perspektywy,


również fotografowana "pod światło" i z powiewem (a może z polotem).


III. Wodotryski i spora fontanna

Przejdziemy się na drugi kraniec parku.

Nie będzie zgadywanek, tylko od razu powiem, że na rejestrację ruchu na zdjęciu ma wpływ
również odległość danego przedmiotu od aparatu fotograficznego.

09. Czas otwarcia migawki = 1/25 s.


Widzimy, że najbliższy wodotrysk jest najbardziej rozmyty.


10. Czas otwarcia migawki = 1/100 s.


Czas krótszy (czterokrotnie) od poprzedniego. Rozmycie dalszych wodotrysków jest mniejsze.


11. Czas otwarcia migawki = 1/400 s.


Ruch wody prawie zamrożony. Zdjęcia wodotrysków również były wykonane "pod światło".


12. Jesteśmy w tym samym miejscu, robimy zdjęcie fontannie

.
Podoba się? Taaak?.
A ja mówię, że ujęcie jest do kitu. A dlaczego?
Fontann nie należy fotografować na tle jasnego nieba, ponieważ wtedy na zdjęciach strugi wody stają się niewidoczne.


13.  Należy nieco "zboczyć" i powtórzyć ujęcie, tak jak niżej.


A efekt będzie o niebo lepszy. Fontanna jest bardziej fotogeniczna na ciemniejszym tle.

Otoczenie jest urocze, my mamy dużo czasu, więc poszukamy odpowiedniego oświetlenia, innego tła i ciekawego miejsca na nasze ujęcia. Popatrzmy na cienie a zorientujemy się z jakiego kierunku słońce oświetlało dana scenę.


14. Czas migawki 1/30 s. Słońce z lewego górnego rogu.


Wodotrysk widoczny przy lewej krawędzi jest bardziej rozmyty od tych, które znajdują się w głębi kadru

15. Czas migawki 1/60 s. Słońce z lewego boku



16. Czas migawki 1/50 s. Zdjęcie wykonano pod słońce


Jeżeli wykonujemy zdjęcie pod słońce, baczmy aby ono nie świeciło bezpośrednio w obiektyw, gdyż to zepsuje nam obrazek. Starajmy się z aparatem ustawić w cieniu. .

17. Czas migawki 1/50 s. Zdjęcie wykonane prawie pod słońce. które świeciło z góry, nieco z lewej.


W fotografii krajobrazowej słońce i wiatr to para przyjaciół. Podmuch wiatru wzmocnił "puszystość" strug wody.


18. Czas migawki 1/50 s. Zdjęcie zostało wykonane prawie pod słońce. które świeciło z góry z lewego rogu kadru..


19. Czas migawki 1/50 s. Zdjęcie wykonane prawie pod słońce. które świeciło z góry, nieco z lewej.



20. A teraz cofniemy się nieco w czasie. To zdjęcie wykonałem we wrześniu 2010 r


Proszę zwrócić uwagę na oświetlenie. Było późne popołudnie i słońce znajdowało się w niskim położeniu. Jego ciepły wrześniowy blask ładnie z boku oświetlił ten zakątek.
Tego typu światło fotografowie nazywają złotą godziną.


Zatrzymajmy się na chwilę przed dalszą drogą i spójrzmy nieco za siebie.

Porównajcie zdjęcia fontanny 13 do 20.
Strugi wody są jasne i nieregularne, więc kiedy wychodzą najlepiej na zdjęciu?
Właśnie, wtedy gdy tło jest bardziej ciemne a jego struktura jest gładka.

Tę zasadę stosuję w czasie robienia swoich zdjęć. Obserwuję motyw główny, i ustawiam się z aparatem przechodząc w lewą, bądź prawą stronę do momentu, gdy uzyskam dla niego najkorzystniejsze tło.
A wtedy ten aktor, który gra główną rolę wybija się na plan pierwszy tym mocniej, im bardziej jest wspomagany przez aktorów drugoplanowych.


21. Miejsce jest zaciszne i pełne uroku. Dlatego bardzo często jest


wykorzystywane przez fotografów do wykonywania  zdjęć plenerowych nowożeńcom.

IV. Fontanna i samochody 

22.  Czas otwarcia migawki = 1/25 s.


Woda została rozmyta, a przechodnie w tle wyszli nieporuszeni


23.  Czas otwarcia migawki = 1/10 s.


Rozmycie wody jeszcze większe, a przejeżdżający z prawej strony samochód zamienia się "w ducha".


Właśnie, chcemy atrakcyjnie sfocić nasze "furki" w czasie jazdy. Jakie otwarcie migawki do tego celu użyć?

24. Czas otwarcia migawki = 1/500 s.


Kierowca popełnił wykroczenie parkując pojazd na przejściu dla pieszych?
Nie, to krótki czas migawki zamroził ruch samochodu.
Ale kierowca i tak popełnia wykroczenie, ponieważ w czasie jazdy korzysta z telefonu.
Ha, mamy go.


Nie chcemy statycznych ujęć, chcemy pokazać ruch. Może sfocimy większy pojazd i wtedy uzyskamy lepszy efekt?

25. Czas otwarcia migawki również 1/500 s.


Bryka bardziej wypasiona, lecz efekt taki sam jak poprzednio.
Ruch również został zamrożony. Więc wydłużymy czas działania migawki.


26. Czas otwarcia migawki = 1/125 s.


Już widać, nastąpiło rozmycie obiektu symulujące ruch pojazdu.
Ale to jeszcze nie to, o co nam chodzi.Może efekt będzie lepszy, jeżeli użyjemy dłuższego czasu otwarcia migawki?


27. Czas otwarcia migawki = 1/15 s.


Nie, nie tędy droga. Musimy spróbować czegoś innego.



28.  A może tak? Czas otwarcia migawki = 1/20 s i zdjęcie wykonamy innym sposobem.


I to jest to, o co nam chodziło. Efekt ten jest zwany panoramowaniem, a w jaki sposób go uzyskałem?
Skierowałem aparat na zbliżający się pojazd i cały czas podczas jego jazdy utrzymywałem go w celowniku. Gdy pojazd był na przejściu, nacisnąłem spust nie przerywając ruchu aparatu zgodnie z kierunkiem jazdy auta. Samochód wyszedł nieporuszony, widać tylko obrót kół, a tło zostało rozmyte.


29.  Fotografowie dla uzyskania na zdjęciu większej dynamiki ruchu wykorzystują efekt jak niżej
Czas otwarcia migawki = 1/20 s.


Jest to poprzednie ujęcie, lecz wykadrowane "po skosie"


30. Czas otwarcia migawki = 1/30 s i zapolujemy na inny pojazd.



Rozmycie tła mniejsze niż poprzednio. Lecz proszę zwrócić uwagę na pewien szczegół.
Pomiędzy mną, a pojazdem znalazł się słupek z reklamą i jego rozmycie trochę "zabrudziło" sylwetkę samochodu.. W trakcie robienia takich ujęć dbamy o "czystość przedpola"

V. "Złomowanie?"

Nie, nie będziemy kasować powyższych pojazdów. To mój żarcik związany z poniższym obrazkiem, a szczególnie uzyskanym efektem, czyli zoomowaniem.

31. Czas otwarcia migawki 1/30 s.


A jakim sposobem uzyskałem ten efekt?
W trakcie naciskania spustu migawki należy jednocześnie dosyć szybko "zwiększać zoom"
(wydłużać ogniskową obiektywu)


32. Fotografowie efekt "zoomowania" wykorzystują dla podkreślenia dynamiki ruchu uczestników różnych sportów.


Ale zoomowanie w trakcie wykonywania zdjęcia, to już jest inna bajka i wyższa szkoła jazdy.

VI. Niespodzianka

33.  A teraz element zaskoczenia. Jak powstaje tęcza?


Po prostu, w czasie dużego rozpylenia wody w powietrzu. przy nisko położonym słońcu, kropelki wody działają jak mikroskopijne pryzmaty. A kto widział tęczę nie na niebie, lecz w innym miejscu? I gdzie również może się przytrafić duże rozpylenie kropelek wody?


34.  Prawda, macie rację. Efekt ten możemy zobaczyć przy fontannach i  wtedy, gdy strażacy pokazowo leją wodę

Czas otwarcia migawki = 1/40 s.


Oczywiście musi to być również pora dnia kiedy słonce znajduje się w niskim położeniu.
Jednocześnie tło fontanny powinno być ciemne. W tym przykładzie słońce znajdowało się za moim prawym ramieniem. Część fontanny znajduje się na jasnym tle, ale tu nie miałem wyboru.

A fotografowanie jasnych przedmiotów na jasnym tle czyli High key, to też inna bajka.


35.  Czas otwarcia migawki = 1/100 s.


Odczekałem chwilę na zmianę pozycji słońca i wykonałem następne zdjęcie.


36.  Czas otwarcia migawki = 1/500 s.


 Tęcza pojawiła się w innym miejscu.


VII. Trochę wyliczeń

Ta część nie jest obowiązkowa i można ja pominąć w czytaniu. Pobawimy się w małe wyliczenia.

Weźmy pod uwagę samochody z poz. 25 i 27
Obydwa poruszały się z prędkością ok. 60 kilometrów na godzinę. Policzmy jaką odległość pokonały w ciągu 1 sekundy. (60 000 m : 3 600 sek. = 16,7 m/sek.)

Zdjęcie 25 wykonałem wykorzystując szybkość migawki 1/500 s

16,7 m podzielić na 500 to = ok. 0,04 m czyli 4 cm.
W czasie 1/500 sek. samochód przemieścił się na odległość 4 cm., czyli niezauważalnie.

Zdjęcie 27 wykonałem wykorzystując szybkość migawki 1/15 sek.

Szybkość samochodu również  60 km/h czyli 16,7m/s

16,7 m podzielić na 15 to = ok. 1,11 m

W czasie 1/15 sek. samochód przemieścił się na odległość 1,11 m, a to spowodowało "rozmazanie" jego sylwetki na matrycy aparatu.

Chyba jasne?